Ξέρω τι πρέπει να κάνω, αλλά δεν το κάνω

Ξέρεις τι χρειάζεται να κάνεις.

Μπορεί να είναι μια εργασία για το πανεπιστήμιο. Μια αίτηση για δουλειά. Να κοιμηθείς νωρίτερα. Να κάνεις ένα τηλεφώνημα. Να τακτοποιήσεις κάτι που αφήνεις εδώ και μέρες.

Το ξέρεις.

Και παρ’ όλα αυτά, όταν έρχεται η στιγμή, δεν το κάνεις.

Το πρώτο που χρειάζεται να δεις είναι απλό:

Δεν πράττεις μόνο με βάση αυτό που ξέρεις.

Όταν έρχεται η στιγμή της πράξης, κάτι νιώθεις. Κάτι θέλεις. Και τελικά κάτι κάνεις.

Μερικές φορές όλα αυτά συμφωνούν.

Ξέρεις ότι θέλεις να πας κάπου, σου είναι ευχάριστο, θέλεις να πας και πηγαίνεις.

Άλλες φορές όχι.

Γνωρίζεις το χρήσιμο. Επιλέγεις το ευχάριστο.

Ξέρεις ότι χρειάζεσαι ύπνο.

Όταν όμως έρχεται η ώρα να αφήσεις το κινητό, τα βίντεο σου είναι ευχάριστα. Θέλεις να δεις λίγο ακόμη.

Και μένεις στο scrolling.

Ο ύπνος εξακολουθεί να είναι χρήσιμος.

Αλλά εκείνη τη στιγμή επιλέγεις αυτό που σου είναι ευχάριστο.

Γνωρίζεις το χρήσιμο. Επιλέγεις το ευχάριστο.

Δεν σημαίνει ότι δεν ξέρεις τι χρειάζεσαι.

Σημαίνει ότι η γνώση δεν είναι το μόνο πράγμα που συμμετέχει στην πράξη.

Θέλεις το αποτέλεσμα. Δεν θέλεις τη διαδρομή.

Σκέψου μια πανεπιστημιακή εργασία.

Θέλεις να είναι τελειωμένη.

Ξέρεις ότι πρέπει να γίνει.

Όταν όμως έρχεται η στιγμή να καθίσεις και να την κάνεις, η διαδικασία σου φαίνεται κουραστική. Δεν θέλεις να μπεις στον κόπο.

Και την αφήνεις για αργότερα.

Θέλεις το αποτέλεσμα. Δεν θέλεις τη διαδρομή προς αυτό.

Και τα δύο μπορούν να είναι αληθινά ταυτόχρονα.

Δεν υπάρχει αντίφαση στο ότι θέλεις να έχει τελειώσει η εργασία και ταυτόχρονα δεν θέλεις να κάνεις αυτό που χρειάζεται για να τελειώσει.

Το ένα αφορά το αποτέλεσμα.

Το άλλο αφορά αυτή τη στιγμή.

Το «πρέπει» δεν είναι πάντα το ίδιο με το «θέλω»

Μπορεί να ξέρεις ότι πρέπει να στείλεις μια αίτηση για δουλειά.

Αυτό όμως δεν σημαίνει αυτομάτως ότι θέλεις να συμπληρώσεις τη φόρμα τώρα.

Μπορεί να σου είναι δυσάρεστο.

Μπορεί να μη θέλεις να μπεις στη διαδικασία.

Μπορεί να θέλεις τη δουλειά, αλλά όχι αυτό που χρειάζεται να κάνεις αυτή τη στιγμή για να τη διεκδικήσεις.

Ή μπορεί πραγματικά να μην ξέρεις τι νιώθεις και τι θέλεις.

Αυτό επίσης είναι πληροφορία.

Η γνώση μπορεί να είναι καθαρή, ενώ το συναίσθημα ή η θέληση όχι.

Δεν συμβαίνει το ίδιο σε όλους

Δύο άνθρωποι μπορεί να αφήσουν την ίδια αίτηση ασυμπλήρωτη.

Ο ένας μπορεί να θέλει τη δουλειά, αλλά να αποφεύγει τη δυσάρεστη διαδικασία.

Ο άλλος μπορεί να μη θέλει πραγματικά τη συγκεκριμένη δουλειά.

Ένας τρίτος μπορεί να θέλει να τη στείλει, αλλά όταν έρχεται η στιγμή να μη γνωρίζει καθαρά τι θέλει.

Εξωτερικά βλέπεις το ίδιο πράγμα:

η αίτηση δεν στάλθηκε.

Από μέσα όμως μπορεί να συμβαίνει κάτι τελείως διαφορετικό.

Γι’ αυτό το «είμαι αναβλητικός» δεν σου λέει πολλά.

Ούτε το «χρειάζομαι περισσότερη πειθαρχία».

Το ερώτημα είναι πιο συγκεκριμένο:

Τι συμβαίνει σε εσένα όταν έρχεται η στιγμή να κάνεις αυτό που ήδη ξέρεις ότι χρειάζεται να γίνει;

Η δική σου στιγμή

Εδώ τα γενικά παραδείγματα σταματούν.

Πάρε μία πραγματική πράξη από τη ζωή σου.

Όχι κάτι γενικό όπως «πρέπει να αλλάξω ζωή».

Κάτι συγκεκριμένο.

Να στείλω το email.

Να κάνω την αίτηση.

Να κλείσω το κινητό.

Να ξεκινήσω την εργασία.

Και κοίτα μόνο τέσσερα πράγματα: